familieleden en de klanten van mijn vader. Ik begon steeds beter te begrijpen dat er veel kanten aan hun verhaal waren en dat de oorlog veel verschillende dingen in hen naar boven bracht. Alledaagse mensen kunnen in uitzonderlijke omstandigheden uitzonderlijk handelen. Die mensen overleefden de bezetting en de bevrijding door hardnekkig vol te houden: ze leefden in angst maar bleven hopen; ze werden gewond maar ze genazen; ze vielen neer maar stonden weer recht. En ja, sommigen kozen het verkeerde pad. Maar ook daar is niets zwart­wit, veel mensen dachten aan het belang van hun familie. In mijn ogen was de collaboratie met de Duitsers vooral het gevolg van jaren van Vlaams­nationalisme en idealisme en de droom van een echt Vlaams land; de repressie na de bevrijding was het gevolg van vijf jaar strijd voor overleving en frustratie. Ik blijf geloven dat er in iedere mens iets goeds zit. Vandaag wordt snel een verband gelegd tussen de huidige vluchtelingencrisis en de Tweede Wereld oorlog. Ziet u die gelijkenissen ook? Ja, al is de huidige vluchtelingencrisis oneindig veel complexer. Veel mensen verwijzen naar hun voorouders die vluchtten voor de Duitsers, maar er is ook een ander, veel minder gekend voorbeeld. Na de oorlog werden de Duitsers van de bezette landen gerepatrieerd. Dat ging om meer dan veertien miljoen ontheemde mensen. Waar moesten die naartoe? Heel wat Duitse steden lagen in puin en het land werd gecontroleerd door de geallieerden. Het gevolg was een grote vluchtelingencrisis. Wat Werenfried Van Straaten, de ‘Spekpater’, toen deed met zijn Oostpriesterhulp en de Bouworde was bewonderenswaardig. Bezette landen als België gaven geld, kleren en voedsel aan een volk dat hen vijf jaar had doen lijden. Dat raakt me. Tijdens het schrijven van De barbier begon ik me meer en meer te realiseren dat mijn verhaal niet tijdsgebonden is. Wat de mensen van Torhout ondervonden tijdens de oorlog is eigenlijk niet zo ver verwijderd van wat massa’s mensen ondervonden tijdens het Sovjetregime bijvoorbeeld, of onder de nieuwe dictatoriale regimes van vandaag. L’Histoire se répète. Wat zijn uw stoutste verwachtingen voor het boek? Ik hoop natuurlijk dat de mensen zullen genieten van De barbier, maar het zou fantastisch zijn mocht het boek een venster openzetten voor de jeugd. Dat jongeren door De barbier hun grootouders opzoeken en hen vragen naar die oorlog, naar hun angsten, overwinningen, vreugdes en spijt. Het is dringend, de laatste getuigen sterven langzaam uit. Ik heb goede hoop voor de nieuwe generatie, steeds meer jongeren bieden zich aan voor ecologische of sociale projecten in armere landen. Ze doen dat niet meer uit een godsdienstige motivatie, zoals dat bij ons missionarissen wel het geval was, maar ze geven om hun medemensen. Dat is een geruststellende gedachte. Ik hoop dat zij zullen houden van De barbier en zo de herinnering aan die oorlog levend houden. Pagina 10

Pagina 12

Interactieve earchief, deze maandblad of onderwijs magazine is levensecht online geplaatst met Online Touch en bied het online publiceren van digi-verenigingsbladen.

Houtekiet zomer 2017 Lees publicatie 13Home


You need flash player to view this online publication